Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
_
Mijn Levensboek / René Schupp
Verhalen & Gedichten
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Niet belangrijk is de weg die wegaan, maar het spoor dat we achterlaten.



Mijn Profiel

René Schupp
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

10.2 TUSSEN DE RAILS
04 oktober 2018 18:26

9.8 GOUDEN BRUILOFT
29 september 2018 15:48

9.7 ZILVEREN BRUILOFT
29 september 2018 15:47

9.6 GEZINSLEVEN
29 september 2018 15:45

9.4 KERKELIJK HUWELIJK
29 september 2018 15:43




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Liana Boesten
31 augustus 2017 17:53
_
Beste Rene. Met veel waardering ben ik je Levensboek aan het lezen. Emotie's Verdriet maar ook veel plezier gaat als in een echte film aan mij voorbij. Zo mooi vloeien de woorden v.d gebeurtenissen uit je pen. Bedankt dat we mogen meegenieten van jou levenspad. CHAPEAU.

Willem Kiers
13 augustus 2017 09:36
_
Hallo Rene;een schitterend verhaal, ik heb een deel van jouw soldaten verhaal gebruikt in de anekdote's van OPA's ARMY hiervoor nogmaals mijn dank. Ook ik zat in de 104 tegelijk met jou en Terpstra en op de zelfde opkomst in Vught Ik zat bij de Garde Jagers toen en ging daarna naar de kaderschool in Den Bosch. Al met al een mooie tijd om op terugte zien. Gr. Willem

René Schupp
29 september 2016 16:45
_
Hallo Dirk, Hartelijk dank voor Jouw reactie op mijn levensboek. Erg leuk om iets van jou te vernemen. Inderdaad samen tentenkamp en ingedeeld in de 104. Mijn Levensboek is onderverdeeld in 15 Mappen. In principe is elke map met één of meerdere hoofdstukken een afgebakend geheel. Het doel is om een en ander tastbaar te maken voor familie, vrienden en bekenden. Daarnaast om de grijze hersencellen actief te houden. Mogelijk dat de rubriek 'SOLDATENLEVEN' voor jou enige herkenning oproept. SOLDATENLEVEN Kor ps Commando Troepen; pittige tijd, discipline en karaktervorming. De Groene Baret; rode draad in het leven en de basis voor verdere levensloop. Vaak sleutel tot succes; tevens symbool van drie persoonlijke doelstellingen. BLOED, ZWEET EN TRANEN Uiteraard heb ik persoonlijke belevingen weergegeven; echter in grote lijnen voor elke commando herkenbaar. Ongeacht welk lichtingsjaar; fysieke en mentale vorming zal niet veel van elkaar hebben afgeweken. Collectieve vorming en individueel bewustzijn bracht grote saamhorigheid. Nooit heb ik spijt gehad over mijn opleiding bij het KCT. Vaker bleek de ‘Groene Baret’ de sleutel te zijn tot succes. Kennelijk hebben onze voorgangers en de duizenden die in de loop der tijd de ‘commando opleiding’ hebben gevolgd het hart op de juiste plaats zitten. Mentaliteitskwestie...! NUN C AUT NUNQUAM René Schupp




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Rina2 om 08:12
_
Rina2 Online

Door Marianne om 08:11
_
Marianne Online

Door ReneW om 08:09
_
ReneW Online

Door tinekereinders om 08:08
_
Tinekereinders Online

Door Shyne om 08:06
_
Shyne Online

Door greet65 om 08:04
_
Greet65 Online

Door Loezie om 08:01
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door joke om 08:01
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



4.3 Ondergrondse Vakschool



De OVS was een bedrijfsschool. Het doel van deze school was om jongens op te leiden voor het mijnbedrijf. Vanaf veertienjarige leeftijd kon men toegelaten worden. De opleiding duurde drie jaar. Aantrekkelijke opleiding; geen huiswerk en een kleine vergoeding van 12 gulden per week. Dat was al een aardig zakcentje. Om die reden was de keuze dan ook snel gemaakt.


Onderwijssysteem
Op 6 januari 1955 begon ik aan de opleiding; deze was gebaseerd op het principe van de scouting. Veel aandacht voor normen en waarden, discipline, sport en natuur. Bij het hijsen van de vlag werd steeds de OVS-wet opgedreund.

  • Op mijn eer kan men vertrouwen.
  • Ik wil trouw blijven aan ouders, leiders en land.
  • Ik wil een vriend zijn voor allen.
  • Ik wil ridderlijk zijn.
  • Wat ik doe, doe ik goed.
  • Ik wil spaarzaam zijn.
  • Ik wil een goed vakman worden.
  • Ik blijf opgewekt onder alle omstandigheden.
  • Ik wil een beschermer zijn van de natuur.
  • Ik wil gehoorzaam zijn zonder tegen te spreken.

Eerste jaar (1955)
De bedrijfsschool 'Beerenbos' was te bereiken via een landweg, dwars door de weilanden en akkers van de abdij ´Rolduc.´ Deze kloostergemeenschap is gesticht in het jaar 1104. De eerste steenkool werd ontdekt door monniken van het klooster. Alle omliggende landerijen, boomgaarden en weilanden behoorden tot de kloosterhoeve. De landerijen waren verpacht aan omliggende boerderijen. Door deze vroege ontdekking van steenkool, was de ´Domaniale Mijn´ de oudste mijn in Europa.

  • Het mijnbedrijf zelf was gelegen aan de ´Nieuwstraat´ naast de grens met Duitsland. Geleidelijk aan werd men vertrouwd gemaakt met het begrip ´mijnwerker´. Mijn penningnummer was 3207. In het eerste jaar werd naast de nodige theoretische vakken ook praktisch gewerkt in de werkplaats van de school. Het eerste jaar werd afgesloten met een kampweek op het landgoed ´Vaalsbroeck

Tweede jaar (1956)
Het tweede jaar gingen we eerst één dag per week werken in diverse bovengrondse afdelingen. Dit werd opgevoerd tot drie maal per week. In colonne marcheerden de jongens van de school ´Beerenbos´ naar het Mijnbedrijf aan de ´Nieuwstraat´. Deze tocht van ongeveer 2½ km ging via een landweg dwars door de weilanden en akkers van de abdij.

Stempels lossen
Bij het lossen van houten stempels uit spoorwagons hielden we onderling wedstrijd wie de meeste stempels kon dragen. Door ex-ondergrondse mijnwerkers werden de stempels op maat gezaagd, in kolenwagens geladen en ondergrond afgevoerd. Ex-ondergrondse mijnwerkers hadden reeds stoflongen opgelopen; werden bovengronds geplaatst en deden lichte werkzaamheden. Zij hadden dit dan ook dubbel en dwars verdiend. Bij gelegenheid liep ik wel eens naar de afdeling waar vader inmiddels werkte, om hem te begroeten.

Grenslijn
Aan de Nieuwstraat stonden tientallen woningen waarin mijnwerkers woonden. Het was een grauwe staat; in het midden van de straat bevond zich een hoge afrastering. Zo werd Nederlands van het Duits grondgebied gescheiden. Regelmatig waren er patrouilles van Nederlandse Douaniers of Duitse Tolbeambten om het smokkelen te voorkomen. Uiteraard was de grenslijn niet van toepassing voor het ondergronds mijnbedrijf. Het concessiegebied liep tot ver in Duitsland.

Dakpannen
Door het bouwbedrijf van de mijn werden van de woningen de dakpannen vervangen. Door de school werden enkelen van ons uitbesteed om dakpannen van een vrachtwagen te lossen om ze hierna aan de dakdekkers aan te reiken. Met drie man stonden we verdeeld op de ladder; de pannen werden onderling doorgegeven. Ik stond bovenaan en elke keer als ik de dakdekker een aantal pannen aanreikte zei deze: "Dank je wel..., dank je wel..., dank je wel"!

Steenafval
Nabij de school was een onmetelijke steenberg. Jaar na jaar was het steenafval aangevoerd dat uit de kolen was geschift. Door de vele mijnverzakkingen werd dit gesteente nu teruggewonnen. Door een grijper werd het gesteente op een transportband gestort; naar een breekinstallatie getransporteerd en vervolgens ondergronds afgevoerd. De pijlers die inmiddels afgebouwd waren, werden nu door middel van een enorme hoogdrukmachine en pijpenstelsel, met water en gruis dicht gespoten.

Koffie
Laurens (D), zat achter de kraanmachinist in een soort vliegtuigstoel. Elke keer als de machinist de grijper had gevuld en deze boven het transportband had gedraaid, moest Laurens aan een koord trekken waardoor de grijper zich opende. Het leek ons erg leuk en we benijdde hem.

  • Daar men reeds geruime tijd met de afgraving bezig was, had zich een tiental meters hoger een soort steen gletsjer gevormd. Plotseling begon de steenmassa te schuiven. De kraanmachinist zag dit, sprong uit de kraan en riep: "De berg komt omlaag". Laurens schrok, maar kon niet meer op tijd uit de kraan komen.
  • De machinist rende terug naar de kraan en greep naar de koffiekan die naast de voorstoel stond. Laurens aan zijn lot overlatend rende hij wederom weg. Even later werd de kraan door de steenmassa grotendeels bedolven. Nu was er niemand meer die Laurens benijdde. Met man en macht werd gewerkt om hem te bevrijden; hetgeen na een tiental minuten lukte. Nadat Laurens van de schrik was bekomen werd hartelijk gelachen om de machinist, die zijn koffiekan boven alles stelde. Vaker werd deze dan ook geplaagd met: "Koffie.....koffie.....!"

Derde jaar (1957)
Het derde jaar gingen we eerst één dag per week ondergronds. Dit werd opgevoerd tot drie maal per week. Vooraf hadden wij een excursie waarbij oudere mijnwerkers ons in de maling namen. Om stoer te doen naar de jongere opleidingsgroepen hadden we ons goed zwart gemaakt. In een opbouwende frequentie was men vertrouwd geraakt met ondergrondse en bovengrondse werkzaamheden. Vervolgens ging men op de leeftijd van minimaal 17½ jaar in vast dienstverband ondergronds in de functie van sleper. Afhankelijk van prestatie werd je bevorderd tot hulphouwer. Uiteindelijk werd je via verdere opleiding bevorderd tot houwer. Uiteraard scheelde dat een behoorlijke duit in het loonzakje.






Geplaatst op 23 februari 2016 18:41 en 976 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.