Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
_
Mijn Levensboek / René Schupp
Verhalen & Gedichten
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Niet belangrijk is de weg die wegaan, maar het spoor dat we achterlaten.



Mijn Profiel

René Schupp
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

10.2 TUSSEN DE RAILS
04 oktober 2018 18:26

9.8 GOUDEN BRUILOFT
29 september 2018 15:48

9.7 ZILVEREN BRUILOFT
29 september 2018 15:47

9.6 GEZINSLEVEN
29 september 2018 15:45

9.4 KERKELIJK HUWELIJK
29 september 2018 15:43




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Liana Boesten
31 augustus 2017 17:53
_
Beste Rene. Met veel waardering ben ik je Levensboek aan het lezen. Emotie's Verdriet maar ook veel plezier gaat als in een echte film aan mij voorbij. Zo mooi vloeien de woorden v.d gebeurtenissen uit je pen. Bedankt dat we mogen meegenieten van jou levenspad. CHAPEAU.

Willem Kiers
13 augustus 2017 09:36
_
Hallo Rene;een schitterend verhaal, ik heb een deel van jouw soldaten verhaal gebruikt in de anekdote's van OPA's ARMY hiervoor nogmaals mijn dank. Ook ik zat in de 104 tegelijk met jou en Terpstra en op de zelfde opkomst in Vught Ik zat bij de Garde Jagers toen en ging daarna naar de kaderschool in Den Bosch. Al met al een mooie tijd om op terugte zien. Gr. Willem

René Schupp
29 september 2016 16:45
_
Hallo Dirk, Hartelijk dank voor Jouw reactie op mijn levensboek. Erg leuk om iets van jou te vernemen. Inderdaad samen tentenkamp en ingedeeld in de 104. Mijn Levensboek is onderverdeeld in 15 Mappen. In principe is elke map met één of meerdere hoofdstukken een afgebakend geheel. Het doel is om een en ander tastbaar te maken voor familie, vrienden en bekenden. Daarnaast om de grijze hersencellen actief te houden. Mogelijk dat de rubriek 'SOLDATENLEVEN' voor jou enige herkenning oproept. SOLDATENLEVEN Kor ps Commando Troepen; pittige tijd, discipline en karaktervorming. De Groene Baret; rode draad in het leven en de basis voor verdere levensloop. Vaak sleutel tot succes; tevens symbool van drie persoonlijke doelstellingen. BLOED, ZWEET EN TRANEN Uiteraard heb ik persoonlijke belevingen weergegeven; echter in grote lijnen voor elke commando herkenbaar. Ongeacht welk lichtingsjaar; fysieke en mentale vorming zal niet veel van elkaar hebben afgeweken. Collectieve vorming en individueel bewustzijn bracht grote saamhorigheid. Nooit heb ik spijt gehad over mijn opleiding bij het KCT. Vaker bleek de ‘Groene Baret’ de sleutel te zijn tot succes. Kennelijk hebben onze voorgangers en de duizenden die in de loop der tijd de ‘commando opleiding’ hebben gevolgd het hart op de juiste plaats zitten. Mentaliteitskwestie...! NUN C AUT NUNQUAM René Schupp




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Marianne om 08:17
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Rina2 om 08:12
_
Rina2 Online

Door Marianne om 08:11
_
Marianne Online

Door ReneW om 08:09
_
ReneW Online

Door tinekereinders om 08:08
_
Tinekereinders Online

Door Shyne om 08:06
_
Shyne Online

Door greet65 om 08:04
_
Greet65 Online

Door Loezie om 08:01
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



10.1 MUZIKALE VORMING



Naast het schrijven van verhalen en gedichten is muziek en met name de zang mijn grote hobby. Bij het beluisteren van muziek kan ik volledig wegdromen en mijn fantasie de vrije loop laten. Reeds in mijn jeugdjaren maakte het "Belcanto" van beroemde zangers een diepe indruk op mij. Vader speelde viool met heel zijn ziel. Als hij de snaren bespeelde raakte ik geroerd door de prachtige klanken. Vaak mooie zigeunermuziek maar ook de walsen van Strauss. Kennelijk ben ik hierdoor al op jonge leeftijd in de ban geraakt van klassieke muziek. Over muzieksmaak valt niet te twisten. De een houdt van klassiek en de ander van pop. In alle genres is onnoemlijk veel muziek geschreven. In later jaren heb ik deze muziek ook weten te waarden.


MUZIEKSCHOLEN
Op de muziekscholen Breda, Eindhoven, Almelo en Venlo heb ik muzikale vorming en zangles genoten. Eveneens in Eindhoven privé zangonderwijs gevolgd bij de Tsjechische zangpedagoge Vera Plojahr. Als bariton heb ik diverse verenigingen mogen dienen. Helaas moest ik vaker door werkomstandigheden en verhuizingen vaarwel zeggen.

NICOLAUS AMATUS FECI IN CREMONA 1636
De viool van vader heeft een eigen geschiedenis. Vader heeft de viool geërfd van een op jonge leeftijd overleden vriend. Een viool met een prachtige klank; in de klankkast bovenvernoemd het label.

De grondlegger van de Cremonese vioolbouwtraditie was Andrea Amati. Na zijn dood zetten zijn zonen Giro, Lamo en Antonio zijn werk voort. Maar vooral zijn kleinzoon Niccolo Amati (1596-1684) werd beschouwd als belangrijkste vioolbouwer in de helft van de 17de eeuw. De roem van de familie Amati werd overtroffen door een leerling van Nicolo Amati namelijk Antonio Stradivari. Nog tijdens het leven van Antonio Stradivari, werden zijn instrumenten, zowel in Italië als elders, zeer gezocht hoewel de instrumenten van Amati meer werden gewaardeerd. Tot het eind van de 19de eeuw zijn de instrumenten van Amati op grote schaal gekopieerd; vaak met valse etiketten in de klankkast.

ANEKDOTE
Het volgende verhaal heb ik van horen zeggen. Vader was een jaar of zestien (1923) en binnen op de viool aan het oefenen. Opa stond buiten tegen een deurpost geleund en luisterde glimlachend naar de muzikale klanken. Hijzelf was eveneens muzikaal; speelde hoorn en trompet. Op een gegeven moment kwam er een zigeuner voorbij, om messen en scharen te slijpen. Hij vroeg aan opa wie er op de viool aan het spelen was. Even later kwam vader naar buiten; de zigeuner bekeek de viool van alle kanten. Deed een aanbod om de viool te ruilen voor een andere; daarnaast nog een bedrag van 25 gulden. In die tijd een vermogen. Echter met respect voor de erfenis heeft vader de viool behouden; thans in mijn bezit.

BLADMUZIEK
Vader had muzikale aanleg; het bespelen van de viool was bekend. In een later stadium bleek dat hij ook bugel en trompet beheerste. Hierin was hij echter minder actief; deze kennis had hij opgedaan in de Huzarentijd. Als klap op de vuurpijl speelde hij ook nog mondharmonica. Alles op zijn gevoel en zonder bladmuziek. Desondanks lag boven op de buffetkast een dikke stapel bladmuziek. Op een of andere manier blijft mij een oude weemoedige melodie in herinnering; komt regelmatig boven drijven. 'Ik hoor je stem in het lied der golven.´






Geplaatst op 12 maart 2007 18:48 en 1522 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.